Serwis Turystyczny Krynicy Zdrój

notes (0)
    
Strona główna » Atrakcje w mieście » Ścieżki dydaktyczne Krynica-Zdrój » Ścieżka edukacyjna "Na Rakowcu"
Rower w Krynicy
Narty w Krynicy
 

Co warto zobaczyć?

 
 

Polecany nocleg

 
 

Warto zobaczyć

 
 

Newsletter

Chcesz otrzymywać aktualne wydarzenia i oferty z Krynicy Zdrój? Zapisz się do newslettera
E-mail
 
 

Ścieżka edukacyjna "Na Rakowcu"

kategoria
Ścieżki dydaktyczne,
 
Ścieżka edukacyjna
Zobacz galerię zdjęć
 

Ścieżka edukacyjna "Na Rakowcu" jest ścieżką oznakowaną i posiada ona dziewięć przystanków. Są to wspaniałe stanowiska obserwacji przyrodniczej. Ścieżka ta biegnie przez lasy Leśnictwa Tylicz na obszarze Leśnego Zakładu Doświadczalnego w miejscowości Krynica-Zdrój, na terenie Popradzkiego Parku Krajobrazowego. Swoją wycieczkę po ścieżce edukacyjnej zaczynamy przy źródełku, które jest jednocześnie pierwszym przystankiem.

Stanowisko 1. to źródło nr 11, które jest ujęte w cembrowinę z betonu. Źródło to wypływa po prawej stronie drogi Tylicz-Powroźnik. Odchodząc od stanowiska pierwszego musimy udać się w stronę wsi Powroźnik. Poprowadzi nas tam asfaltowa droga. Po około 100 metrach powinniśmy skręcić w prawo. Dalej udamy się drogą gruntową około 400 metrów, mijać będziemy Ośrodek Wypoczynkowy Instytutu Zootechniki oraz Osadę Leśną. Później musimy skręcić w lewo w las. Pomoże nam w tym oznakowana ścieżka.

Stanowisko 2. to las świerkowy. Jesteśmy teraz na wysokości około 625 m n.p.m. Jest to piętro roślinne regla dolnego, gdzie typowym zespołem roślinnym jest buczyna karpacka. W tymże drzewnostanie przeważa buk oraz jodła, ale spotkamy także świerki, jawory i wiązy górskie. W pierwotnych partiach, które nie są zniszczone wspomniana buczyna karpacka jest bardzo okazała. Buki osiągają wysokość do 40 metrów zaś jodły nawet do 50 metrów. Jeśli chodzi o runo leśne, to mamy tu przede wszystkim takie okazy jak żywiec gruczołowaty, paprotnik kolczysty, żywokost sercowaty, szczyr trwały, marzanka wonna, żankiel zwyczajny. To co możemy oglądać, nie jest stanem zupełnie naturalnym, z racji tego, że w XIX i XX ludzie bardzo ingerowali w wygląd lasów piętra regla dolnego. Wtedy też w znacznej mierze wyeliminowany był buk na rzecz świerka. W związku z tym obecnie w piętrze regla dolnego dominują świerki i jodły. Zmienił się także naturalny skład runa. Zauważyć można tutaj również duże szkody od grzybów. Grzyby owe powodują osłabienie drzewostanu a w konsekwencji drzewa są opanowane również przez szkodniki takie jak głównie kornik drukarz. Bardzo dużym zagrożeniem dla widocznego tu drzewostanu są również silne wiatry. Zwłaszcza świerk, który ma bardzo płytki system korzeniowy, wysoko osadzoną koronę i cienki pień jest narażony na łamanie i wyrywanie z korzeniami. Aby zapobiec dalszemu niszczeniu drzewostanu prowadzona jest długoterminowa przebudowa składu gatunkowego. W lukach pomiędzy drzewami i w partiach bardzo rozrzedzonego drzewostanu wprowadzane są gatunki, które są właściwe dla tegoż siedliska, czyli buki i jodły. W miejscach, gdzie są lepsze warunki wprowadzane są także takie gatunki jak między innymi jesion i jawor (tam gdzie jest wilgotno), sosna i modrzew (tam gdzie jest pełne naświetlenie). Sadzonki chroni się między innymi poprzez smarowanie pędów wierzchołkowych środkami odstraszającymi. Kiedy zapoznamy się już dobrze ze stanowiskiem drugim, możemy przejść do następnego, do którego poprowadzi nas ścieżka.

Stanowisko 3. to źródło o nazwie T-21. Jest to źródło szczawy, które zostało ujęte obudową z drewna. Wypływa ono na prawym brzegu potoku o nazwie Syhowny. Możemy dokonać degustacji wody, a następnie udajmy się lasem świerkowym i przejdźmy obok ogrodzenia z siatki (za ogrodzeniem mieści się uprawa jesionowa z domieszką jodły, która pochodzi z samosiewu). Dojdziemy do gruntowej drogi i zejdziemy ze ścieżki skręcając w prawo. Dalej dojedziemy ścieżką gruntową w stronę znakowanego na niebiesko szlaku turystycznego. Po lewej stronie będziemy mijać zespół narciarskich wyciągów, a dalej przepompownię ścieków. Musimy przejść przez wspomniany potok i wejdziemy na łąkę.

Stanowisko 4. to "biocenoza łąki, sukcesja wtórna". Łąka, na którą wyszliśmy po opuszczeniu trzeciego stanowiska jest łąką sztucznie stworzoną (podobnie z resztą jak większość łąk w naszej szerokości geograficznej). Postała ona bowiem poprzez działalność ludzką polegającą na wyrębie lasu i uprawie ziemi. Omawiana łąka jest otoczona przez las i prezentuje bardzo różnorodny skład florystyczny, murawa jest niska. Jeśli chodzi o ilość to najważniejszą rolę odgrywa tu trzęślica modra, bliźniaczka psia trawa oraz turzyce. Obficie występują tutaj mchy, które tworzą zwartą przyziemną warstwę. W podmokłych miejscach łąki zaobserwować można sit skupiony, niezapominajkę, wełniankę pochwowatą. W okresie lata można też dostrzec tu chabry, goździki, jaskry i wiele innych. Biocenoza tejże śródleśnej łąki może utrzymywać swój charakter poprzez ciągłe jej użytkowanie jak dawniej między innymi coroczne koszenie i spasanie. Obecnie łąka przestała już być koszona i dlatego też możemy zaobserwować wyraźny proces sukcesji wtórnej. Kiedy będziemy opuszczać łąkę, musimy skierować się na drogę gruntową w kierunku znakowanego na niebiesko szlaku turystycznego. Po lewej stronie zaraz za potokiem ujrzymy wspaniały jodłowy drzewostan, który liczy sobie około 100 lat - znajdziemy tam również pojedyncze okazy świerka, sosny i buka. Gdy przejdziemy około pół kilometra, dojdziemy do szlaku i udamy się w stronę Powroźnik. Tutaj dojdziemy do piątego stanowiska.

Stanowisko 5. czyli przedplonowy drzewostan sosnowy. Aby lepiej zrozumieć to co możemy oglądać w tym miejscu, warto nieco poznać historię tejże ziemi. Dawniej, bo jeszcze przez wybuchem drugiej wojny światowej ziemie Beskidu Sądeckiego zamieszkiwała przede wszystkim ludność łemkowska oraz żydowska, a Polacy byli tu zdecydowaną mniejszością. Tereny te były w całości terenami rolniczymi i to właśnie z uprawy roli, a ponadto hodowli owiec i bydła miejscowa ludność żyła. Lasy bardzo często były wykorzystywane do wypasu. Po wojnie ludność łemkowska została przesiedlona, a ludność żydowska wymordowana. Pozostali tu więc tylko Polacy oraz ludność, która przybyła z Podhala oraz Limanowszczyzny. Ilość ludności zmalała o przeszło połowę, a wszystkie grunty, których właścicielami byli przesiedleni ludzie zostały znacjonalizowane. Uprawa roli przestała być podstawą egzystencji tutejszych ludzi. W dużej części grunty przekazano nadleśnictwom, które je zalesiły. Ważną kwestią jest to, że grunty oddane do zalesienia swoją żyznością odpowiadały lasom bukowym i jodłowym, ale zarówno jodła jak i buk są wymagającymi sadzonkami, które potrzebują ocienienia oraz mikroklimatu leśnego. Ponadto trudno wyhodować je w krótkim czasie. wobec tego porolne grunty zostały zalesione sosną pospolitą, modrzewiem europejskim, świerkiem pospolitym. Naturalnie zaś obsiały się takimi drzewami jak brzoza, wierzba, olsza. I choć wyżej wymienione gatunki nie są właściwe dla tegoż siedliska, bardzo szybko rosną, potrzebują dużego nasłonecznienia i z łatwością rozmnażają się. Ciekawostką jest, że zalesienie owymi gatunkami nie miało na celu stworzenia "docelowego" drzewostanu, bowiem celem było stworzenie dobrych warunków środowiska dla gatunków docelowych. Przebudowa składu gatunkowego może nastąpić po około 20-30 latach, a całkowity okres przebudowy drzewostanu przedplonowego do formy wielopiętrowego drzewostanu bukowo-jodłowego może trwać od 30 do nawet 50 lat. Dużym utrudnieniem dla nadleśnictwa jest fakt, że drzewostany założone na porolnych gruntach są w bardzo złej kondycji i zapadają na choroby grzybowe, które niszczą ich system korzeniowy. Choroby dopadają drzewa zaledwie trzydziestoletnie. W związku z tym proces przebudowy musi być właściwie zaplanowany, aby można było wyprzedzić procesy chorobowe. Wspomniany wyżej zabieg przebudowy przedplonowych drzewostanów możemy obejrzeć przy obecnym stanowisku piątym. Kiedy już to zrobimy, udamy się do stanowiska szóstego niebieskim szlakiem turystycznym, który poprowadzi nas w stronę Powroźnika. Po drodze, po obu stronach możemy dostrzec sosnowy przedplon. Kiedy przejdziemy około 100 metrów dojrzymy trzyletnią uprawę bukowo-jodłową. Dalej droga zacznie się wznosić i dojdziemy na szczyt Bradowiec. Wówczas znajdziemy się w jodłowym, około 90-letnim lesie. Musimy iść dalej, gdzie po około 200 metrach od szczytu będziemy schodzić ze szlaku, skręcimy w lewo, w leśną drogę. Za kolejne 200 metrów powinniśmy ujrzeć górną stację wyciągu narciarskiego. W tym miejscu znajdują się ławeczki, na których możemy odpocząć i obejrzeć piękne widoki. Następnie musimy skręcić z leśnej drogi w prawo na dobrze oznakowaną ścieżkę. Za następne 200 metrów będzie punkt widokowy, skąd możemy podziwiać dolinę rzeki Muszynki. Przy dobrej pogodzie dojrzymy stąd granicę państwa, która jest jednocześnie granicą lasu i łąki oraz słowackie góry. Po obejrzeniu widoków i zrobieniu pamiątkowych zdjęć musimy skręcić w lewo na rozwidleniu ścieżek. Jeszcze tylko 300 metrów dzielić nas będzie od stanowiska szóstego.

Stanowisko 6. to jodłowy drzewostan nasienny. Drzewostan ten charakteryzuje się przede wszystkim sporą wysokością oraz grubością drzew, które tutaj możemy podziwiać. Warto wiedzieć o tym, że najmłodsze ze znajdujących się tu drzew liczą sobie około 120 lat, a najstarsze przeszło 200 lat. Drzewostan ten jest wyłączonym drzewostanem nasiennym. Zarówno omawiany drzewostan nasienny jak i inne tego rodzaju służą do zachowania swoistych i wartościowych dla nich cech rodzimych. Są one swoistą bazą nasienną i służą utrwalaniu źródła pozyskiwania nasion do hodowli kolejnych pokoleń drzewostanów, które będą odporne na zmieniające się warunki środowiskowe. Ważne jest to, że aby dany drzewostan uznać za nasienny, musi on najpierw spełnić kilka warunków. Istotna jest kwestia rodzimości pochodzenia, jakości, zdrowotności, produkcyjności oraz obszaru, który musi mieć minimum 10 hektarów. Uznać drzewostan jako nasienny może tylko i wyłącznie specjalna komisja, która jest powołana na szczeblu krajowym. Granice drzewostanu zawsze są na trwałe oznaczane. Oznaczenia dokonuje się poprzez namalowanie na pniach drzew granicznych pasów o szerokości 10 centymetrów wokół pnia oraz litery N. Możemy to zaobserwować przy stanowisku przy którym obecnie się znajdujemy. Odchodząc od stanowiska szóstego udajemy się ścieżką schodzącą dość stromo w dół i dojdziemy nią do skarpy znajdującej się nad rzeką Muszynką. Po widocznych tam schodkach musimy zejść na dużą łąkę. Zaraz przy rzece znajduje się paśnik dla zwierząt oraz lizawka, czyli nasz kolejny przystanek.

Stanowisko 7. to urządzenia łowieckie i gospodarka łowiecka. Warto wiedzieć o tym, że bardzo ważnym elementem biocenozy leśnej są dzikie zwierzęta. Nie każdy jednak zdaje sobie sprawę z tego, jak ważną rolę pełnią zarówno ssaki jak i ptaki. I tak przykładowo ptaki odgrywają dużą rolę jeśli chodzi o odnowę lasu, bowiem rozsiewają one nasiona i zjadają owady, dzięki czemu stan zdrowotny lasu jest lepszy. Podobnie ssaki, dla przykładu dziki pełnią rolę bardzo pożyteczną ponieważ zjadają drobne gryzonie i larwy owadów, które szkodzą drzewom. Dodatkowo, dzik ryjąc przyspiesza rozkład ściółki leśnej, a więc i obieg materii. Warto tutaj zwrócić uwagę na taką kwestię jak gospodarka łowiecka prowadzona na tutejszych terenach. Jej podstawowym zadaniem jest poprawa naturalnych warunków bytowania zwierząt między innymi poprzez wzbogacanie łowiska leśnego w takie gatunki drzew, które chętnie są zjadane przez zwierzęta, poprzez dokarmianie zwierzyny w czasie niedoboru, przede wszystkim w paśnikach, który możemy obejrzeć przy tymże stanowisku. Kolejnym zadaniem gospodarki łowieckiej jest zapewnienie zwierzętom spokoju między innymi przez wydzielanie ostoi i zwalczanie kłusownictwa. Ostatnie zadanie to właściwe zaplanowanie i wykonanie pozyskania zwierzyny. Jeśli chcemy opuścić szóste stanowisko i przejść do następnego, musimy udać się gruntową drogą, która prowadzić nas będzie wzdłuż rzeki. Przejdziemy obok przydrożnej kapliczki, gdzie będziemy mogli obejrzeć dość szybki nurt Muszynki. Przy odrobinie szczęścia dostrzeżemy tam pstrągi czy pluszcza. Kiedy miniemy mały domek letniskowy dojdziemy do kolejnego stanowiska.

Stanowisko 8. czyli przełom rzeki Muszynki. Został on wypreparowany przez wspomnianą wyżej rzekę Muszynkę w piaskowcach z Piwnicznej. Przełom ów oddziela Beskid Sądecki od Gór Czerchowskich. W miejscu, w którym stoimy rzeka przełamuje się na odcinku około dwóch kilometrów dość głęboko wciętą doliną, która ma tutaj szerokość u podstawy od około 50 do 200 metrów. Jednym z najbardziej malowniczych fragmentów omawianego przełomu jest fragment, który znajduje się w okolicy dawnego kamieniołomu. Możemy zaobserwować, że wspomniane piaskowce utworzyły na dnie potoku nieduże szypoty i kaskady. Opuszczając ósme stanowisko musimy iść w górę rzeki. Dojdziemy za chwilę do tak zwanego Kamiennego Kręgu. Jest to miejsce biwakowe, gdzie swobodnie możemy rozpalić ognisko w specjalnie do tego celu wyznaczonym miejscu. Znajduje się tu również wiata, pod którą możemy schronić się przed deszczem. Jeśli chcemy odpocząć, możemy wygodnie usiąść na ustawionych tam ławkach. Z tegoż miejsca wyruszamy do ostatniego stanowiska.

Stanowisko 9. to stary, nieczynny już kamieniołom. Przestał on być eksploatowany w latach 60. ubiegłego wieku, dlatego też obecnie kamieniołom częściowo jest porośnięty roślinnością różnego typu.

komentarze
 
W pobliżu
 
 
 
 
Boże Narodzenie
Sylwester
Na weekend
Konferencje, szkolenia
Imprezy integracyjne
więcej »
 

Pogoda w Krynicy-Zdrój

temp.
0 °C
deszcz 0.0 cm
śnieg 0.0 cm
wiatr 0 km/h
  szczegóły »
 
 

Statystyka


gości on-line: 2
odwiedzin dzisiaj: 10
łącznie odsłon: 1071686
od dnia: 2012-05-30
czas generowania: -0.43
 
 

Zobacz także


 
© 2007-2017 KrynicaZdroj.info
Wszelkie prawa zastrzeżone.
Krynica Zdrój - Beskid Sądecki - noclegi, apartamenty, hotele, pensjonaty i inne...
Hotelisko.pl